Stad van Dorning.

Dimpels wat kreukel –
Oë wat seine mis.
Hande wat nie kennis maak nie.

Sien jy waar ons is my skat?
Hier waar veraaiers mekaar druk.
En elke leun saam ‘n koppie tee insluk.
Koffie en beskuit?
Nee my lief – hier begin ons daagliks met koffie en besluit – besluit manet wie jy volgende gaan vernietig.

“Wat soek ons hier ? ” well, my nooi – albei van ons was sondaars –

Jy? Well jy het besluit om ‘n man te vernietig – hy het jou sy wêreld gemaak – en verstik nou aan sy eie haat.
Nou maak hy krummels bymekaar en verloor sy kop – in die hoop dat krummels sy gaapende borskas kan toestop.

En ek? Ek is daai man – wat toegelaat het dat jou web van leuns oor ‘verewig’ hom kan vang.
En een sonde is mos tog nes die ander.
Moord en steel deel dieselfde kaliber.

So kom sit saam my, my lief – en geniet jou koffie en besluit, terwyl ons kyk hoe die son verbitter –
In die Stad van Dorings.

Advertisements

Red My

Soos ‘n dromer,
Gelei op ‘n silwer pad.
Verlei na haat en seer
En gevoelens wat brand.

Vreemdes word bekend,
En bekendes raak dof –
Staan jy alleen,
Of vorm jy net deel van die stof?

Sneeu sag dans ons skaduwees,
Op ritmes wat toegesluit moes bly.
Droog gebrand op kole se as –
Het jy my wakker gemaak,
en my gered van my houtjas.

Geboei tussen swerf of sterf,
Maar geluk kan nie gekoop word nie,
Self nie met bloed teen mure geverf…

So vertel my meer, sodat ek my doodskoot kan hoor vir ‘n laaste keer,
Groet my met jou glimlag, maar bly weg op my laaste dag,
Sodat ek ‘n laaste keer kan terug dink aan jou – en hoe hy nou sy arms om jou fou –
Wat dit my skat, is sterker as enige kaliber, en sal beslis my laaste asem vat.

Nagskof.

My hart is in my skoene
En my hakke klop alweer
Dis van keer op keer totsiens sê
En strukkies bind om seer.

My filters raak warm
En my ys smelt my tyd.
Kooltjie vir kooltjie dink ek terug aan die verweit.

Storm na storm staan ek alleen op my brug.
straalig vir straatlig soek ek net ‘n plek om na te vlug.
Maar die ligte is af en elke deur is gesluit
Ek klop aan elke venster opsoek na bietjie waarheid in elke feit.

Ek probeer skoene volstaan maar my sokkies bly geskeur
Dis van grondpad hardloop, maar ek sweer ek probeer.
Jou oë was my padkaart maar my visie raak nou dof, ek praat met die engele maar hulle werk net nagskof.

My ink raak droog en my pen vorm krampe
Maar skryf sal ek skryf oor die pyn en al die stampe.

En dis jy, jy wat my op koers hou –
Jy na wie ek hardloop as ek arms soek wat om my fou.
Belowe my net jy bly – al is dit net tot middernag –
Want na dit kan engele my geselskap hou
En toekyk hoe ek weer vir eens kan glimlag.

Dowe ore

Hoekom?
Hoekom jy?
Ek verstaan nie hoe ek toelaat dat die druppels my hart se mure afloop nie.

Jy draai dit om. Jy sê ek sal “fine” wees sonder jou, maar ek weet dan dit is die suiwerste vorm van ‘n leun.
Ek het jou nodig. Ek het jou lief.

Tyd se arm kan nie terug gedraai word nie – en jammer se klanke val op ore wat moeg is om dieselfde ritme te hoor.

Lyk my ek sal maar my houtjas aantrek, met die wete dat my bloed droog gebloei het sonder om liefde deur my hart te pomp.

Die boodskap kom deur. Dis jy. My hart vesnel na 6000 kloppe per minuut – my hande sweet en die halfmaan vorm op my lippe.

Duidelik – onvermeidelik. Was dit jy. Is dit jy. Sal dit altyd jy wees.
Maar jou deur is oop. Seuns staan in rye om aan te klop. Maar nie een van daai seuns ken die aanwysings wat die suider kruis my gegee het nie. ‘n Man wat gestuur word – maar word op valse aanwuising gelei.

Ek is deurmekaar. Dronk. Swak. En die ergste van hulle almal, ek is jammer.